چه غریبانه جان سپرد !
ماهی ِ کوچک ِ دلم
در تنگ مسموم ِ دست هایت ...!
باران
غروب
عکس ِ کسی رو به روی ِ من
شرمی که آشیانه ی ِ شب را به سوی ِ من ↓
ویران و در به در به سرابی گشوده است ...
غمگین ، که خواب از تن ِ شبها زدوده است
وقتی که مرگ ، ثانیه ها را ربود و رفت ...
حتی خدا ، غروب ِ مرا هم سرود و رفت ...
دیگر چه جای دلخوشی و دادخواهی است ؟
حالا که وعده های خدا
پوچ
واهی است !
ناقوس ِ دل به خشت تنم ــ حکم می کند
من بام می شوم ــ و در این اتفاق بد ... ↓
آوار می شود تن ِ من بر کویر ِ غم
بی بی ِ دل برای ِ ابد شد اسیر ِ غم
حالا خودم برای ِ " خودم " تلخ می شوم
حل می شوم در این شب و باران که ... ، می روم ↓
نم نم برای عکس خودم گریه می کنم
بیچاره من ــ که مرگ به خود هدیه می کنم
من راوی ِ کوچه های ِ پر درد ِ جنوبم
صد بغضم و بعد هم نگویم که رسوبم ؟ !
هر آه که می کشم ، تنم را تب سرد ی ...
زنجیر کند ــ نفس نفس تا که بکوبم ↓
بر سر نه ، به قلب ِ دشمنت تا که کمین است ...
این غم که درون ِ خاک ِ من ، خانه نشین است
بر جسم هزار پاره ــ این خاکِ عزیزت ...
صد فتنه و زخم بر تنت ، تاج و نگین است
*
قرنیست که پر غرور ، اسرار نگفتی
بر سینه ی ِ خاک ِ شب ــ چه بی رنگ شکفتی
کارون ِ عزیز ، این غمت ، صبر تو تا کی ؟!
جز قصه ی زجر و جنگ و حسرت چه شنفتی ؟!
*
از یاد نمی برم که سرتاسر ِ خاکت...
آماج گلوله شد ، تو اما ، تن ِ پاکت ... ↓
با سیلی ِ سرخ ِ لاله هایت که روایت ...
از چفیه ، پلاک ، یا تنی بی سر و ... ، ساکت ↓
وقتی که به جای ِ لاله ها بغض ِ خدا را ...
بر دوش ِ خودش که بی رمق برد ...، بلا را ↓
در عمق ِ تنت چه بی هوا کاشت و ما هم ...
عمری که پرید ، پس ندیدیم شفا را .
سروده شده در تاریخ 31/5/1388
+ نوشته شده توسط آفرین در سه شنبه سی و یکم شهریور 1388 و ساعت
17:49 |
